عایق قیر و گونی

این عایق یکی از متداول ترین عایق های رطوبتی در ایران است. بدین سبب که در اکثر شهرهای ما مواد اولیه این عایق به وفور یافت می شود. این عایق از دو لایه قیر و یک لایه گونی جهت مسلح کردن قیر ساخته می شود. البته تعداد لایه های قیر و گونی بر حسب مکان مورد نظر متفاوت است.

طبق آیین نامه مقررات ملی ایران گونی ایده آل باید: نو، کاملا سالم، ریز بافت، بدون آلودگی و چروک بوده و وزن آن در هر متر مربع حدود 380 گرم باشد.

عایق قیر و گونی دارای معایبی به شرح زیر می باشد:

چو قیر وزن مولکولی زیادی دارد، به راحتی نمی تواند به فضاهای خالی الیاف گونی نفوذ کند. در حالی که قطر مولکولی آب کم است و به راحتی می تواند به فضاهای خالی گونی نفوذ کرده و باعث پوسیدگی آن شود.

تاب کششی قیر و گونی به دلیل جذب آب زیاد، کم است.

امکان پیدایش فضاهای خالی و باقی ماندن نم و هوا در داخل این فضاها وجود دارد که باعث طبله شدن می شود. با رشد طبله ها و سپس ترک خوردن آن ها امکان نشت آب فراهم می گردد.

در روش سنتی دمای قیر و کیفیت مصالح تحت کنترل قرار نمی گیرند.

اجرای قیر و گونی در لبه های جان پناه مشکل است و معمولا شکست های زودرس را به دنبال دارد.

گونی معمولا به صورت عدل وارد می شود و دارای تا خوردگی است که در عایق کاری ایجاد اشکال می نماید.

در شیب های بیش از 5 درصد و در بام های گنبدی نمی توان از این عایق استفاده کرد زیرا در این شرایط قیر در مقابل حرارت آفتاب نرم و روان می شود.

عمر مفید این عایق به طور متوسط کمتر از 10 سال بوده و ترمیم متناوب آن با مشکلات اجرایی زیاد و هزینه های قابل توجه همراه است.

قیرهای مورد استفاده در ایران

با توجه به اینکه قیر هنگامی که در راه سازی یا در ایزولاسیون پشت بام ها به مصرف می رسد، محفوظ نبوده و همواره تحت تاثیر عوامل جوی قرار می گیرد بنابراین باید از قیر متناسب با آب و هوای منطقه استفاده کرد. این نکته در کشور ما که دارای اقلیم های متفاوت می باشد بسیار حائز اهمیت است. به عنوان مثال قیری که در درجه حرارت های پایین نرم و روان می گردد، قابل استفاده در مناطق گرمسیری جنوب کشور نخواهد بود و یا قیری که در دمای منفی پنج درجه سانتی گراد دچار ترک خوردگی می شود را نمی توان در مناطق سردسیری به کار برد.