علت پایداری زایکوسیل در برابر اشعه فرابنفش نسبت به سایر مواد پلیمری

پلیمرها متشكل از هزاران مونومر متصل به هم هستند كه زنجیره مولكولی بلندی ایجاد می‌کنند. این پلیمرها خوشه‌هایی را در محلول و امولسیون تشكیل داده و هنگامی كه غشایی در سطح لایه‌های زیرین تشكیل می‌دهند، خوشه‌های مولكولی پلیمری به ناچار به سطح متصل می‌شوند. سپس به علت گرما و رطوبتی كه پلیمر در معرض آن است دچار تنش برشی نیز می‌شوند و در نتیجه نیروهای پیوستگی مولكولی ضعیف‌تر می‌گردند.

علاوه بر این، پلیمرها به دلیل ساختار ویسكوالاستیك (دائماً در جهتی حركت می كنند كه به ساختار پایدار ترمودینامیكی برسند) پیوندهای مولكولی ضعیف داشته و اشعه فرابنفش كه منبعی پر انرژی محسوب می‌شود به شبكه پلیمری حمله کرده و رادیكال‌های آزاد ایجاد می‌نماید. رادیكال‌های آزاد همان مراكز واكنش‌پذیر مولكول‌ها می باشند که به راحتی با اكسیژن واكنش داده (اكسید می‌شوند) و باعث تجزیه مولکول می‌شود.

در مقابل مواد پلیمری، زایكوسیل ماده‌ای مونوموریک میباشد كه چندین میلی‌متر به داخل هسته لایه‌های زیرین نفوذ می‌نماید؛ این نتیجتا این نفوذ باعث کاهش اثر اشعه فرابنفش روی زایکوسیل می‌شود. در نتایج بدست آمده از تابش ٢٠٠٠ ساعت آزمایش با اشعه فرابنفش از نوع مخرب‌ترین آن بر روی نمونه‌های محافظت شده زایکوسیل؛ به خوبی نشان داد كه این ماده بسیار با ثبات بوده و تغییر شیمیایی در این شرایط ندارد.

علاوه بر این به علت رفتار نفوذی زایكوسیل، سطوح داخلی لایه‌های زیرین كه در معرض اشعه فرابنـفش قرار دارند. نیز به شدت آب گریـز می باشند و بخش زیادی از سـاختار لایه‌های زیـرین را محافظت می‌كنند.